Rodzice młodzieży bierzmowanej jako dar ołtarza ufundowali dla naszego kościoła specjalne naczynie liturgiczne służące do rozdawania Komunii świętej pod obiema postaciami: czyli Ciała i Krwi Pańskiej. Nawet ksiądz sprawujący sam Mszę świętą będzie mógł udzielać Komunii przez zanurzenie Hostii w kielichu z Krwią i podanie jej nam do ust.
W początkach chrześcijaństwa przyjmowanie Komunii pod obiema postaciami było czymś zupełnie normalnym. Z czasem, wraz ze wzrostem liczby wiernych i z troski o należyty szacunek wobec Najświętszego Sakramentu (troska o uniknięcie rozlania Krwi Pańskiej oraz względy praktyczne i higieniczne, np. picie z jednego kielicha), w Kościele zachodnim coraz częściej udzielano Komunii wiernym jedynie pod postacią Chleba eucharystycznego. Praktyka ta upowszechniła się szczególnie w średniowieczu. Jednak absolutną zasadą pozostało, że przynajmniej kapłan celebrujący Mszę musiał przyjąć Ciało i Krew Chrystusa.
W czasach husytyzmu i późniejszej reformacji pojawiły się środowiska domagające się, aby wszyscy wierni świeccy i duchowni zawsze przyjmowali Komunię pod obiema postaciami, gdyż uważano, że Komunia tylko pod postacią Hostii jest niepełna, niezgodna z wolą Chrystusa, lub nawet „nieważna”. Temu błędowi wyraźnie sprzeciwili się papieże i sobory: przypomniano, że prawdziwy Jezus Chrystus jest realnie i sakramentalnie obecny w każdej, nawet najmniejszej kropli konsekrowanego Wina, jak i w najmniejszym okruchu konsekrowanego Chleba. Stąd niezależnie od tego, czy się przyjmuje się Pana Jezusa jedynie pod postacią Hostii, czy jedynie pod postacią Wina eucharystycznego, czy pod obiema postaciami – zawsze przyjmuje się w sposób ważny i prawdziwie całego, niepodzielnego Chrystusa Pana (por. Katechizm 1377).
Kościół katolicki wymagał, aby kapłan celebrans zawsze przyjmował Komunię pod obiema postaciami. Wiernym świeckim udzielał Komunii w ten sposób przy ważnych okazjach (np. podczas ślubu). Stąd niektórzy katolicy błędnie zaczęli rozumieć, że wiernym świeckim nie wolno normalnie przyjmować Komunii pod obiema postaciami. Dlatego Sobór Watykański II oraz późniejsze przepisy liturgiczne rozszerzyły możliwość udzielania Komunii świętej pod obiema postaciami wiernym świeckim, przy zachowaniu norm liturgicznych (por. Sacrosanctum Concilium 55).
Z czasem wypracowano wygodne i praktyczne naczynia liturgiczne, które ułatwiają ten obrzęd. Dzięki zakupowi takiego naczynia w naszej parafii, podczas niektórych Mszy Komunia święta będzie udzielana pod obiema postaciami. Pamiętajmy o poprawnym sposobie przyjmowania Komunii w ten sposób. Po pierwsze, kapłan, ukazując Hostię zanurzoną w Krwi Pańskiej, mówi: „Ciało i Krew Chrystusa”, na co odpowiadamy „Amen” – jak zawsze przy Komunii. Po drugie, gdy Komunia udzielana jest przez zanurzenie Hostii w Krwi Pańskiej, przyjmuje się ją wyłącznie do ust; nie podaje się jej na rękę, aby Krew Pańska nie pozostała na dłoniach (por. OWMR 281-287).
Komunia święta pod obiema postaciami pełniej ukazuje znak uczty eucharystycznej ustanowionej przez Chrystusa podczas Ostatniej Wieczerzy. Nie oznacza ona jednak przyjęcia większej łaski ani pełniejszej obecności Jezusa Chrystusa niż przy Komunii pod jedną postacią, ponieważ pod każdą z postaci obecny jest cały Chrystus (por. Katechizm 1390).
