Adwent — czas oczekiwania na przyjście Zbawiciela

 

W niedzielę 30 listopada rozpoczyna się Adwent, a wraz z nim nowy rok liturgiczny. To czas, który ma być dla nas pomocą, byśmy lepiej przygotowali się do świąt. Kościół poucza nas, że jest to czas pobożnego i radosnego oczekiwania. To czas przeniknięty nadzieją na spotkanie z Tym, którego przyzywamy  — przyjdź Panie Jezu! To czas, który pomaga zbliżyć się do Boga, „prostując ścieżki”, czyli przygotowując się duchowo na Jego przyjście. 

Zachęcamy do uczestnictwa w roratach, które w naszym kościele będą od poniedziałku do piątku o godzinie 18.00, a w soboty o godzinie 7.00.

Tegorocznym roratom będzie patronował Św. Jan Paweł II.

Roraty z nauką dla dzieci będą od poniedziałku do piątku. Dzieci otrzymają planszę, na którą będą wklejać naklejki. 

 

Jan Paweł II wiązał  ten okres liturgiczny z duchową odnową i modlitwą. Podczas jednej ze środowych audiencji przypomniał, że Bóg jest Emmanuelem – Bogiem z nami. Dlatego nigdy nie możemy się czuć samotni. Królestwo Boże jest blisko, bądźcie pewni, że się nie opóźni. Zachęcał do pogłębionej modlitwy, do szerszego spojrzenia i kontemplowania Mądrości Bożej, która pochodzi od Najwyższego, do zastanowienia się kim jesteśmy, dokąd idziemy, jaki sens ma to, co czynimy na ziemi, co czeka nas po śmierci.

Przyglądając się w Adwencie Maryi, warto zadać sobie pytanie: czy oczekuję Pana Jezusa z miłością? My często tej miłości nie odczuwamy. Jednak prawdziwa miłość nie polega na  uczuciach czy słowach. Prawdziwa miłość polega na czynach i wierności.

Oczekiwanie Maryi na narodziny Pana Jezusa jest pełne zaangażowania. Patrząc na Nią, widzimy, że oczekuje Go w realiach domowego życia, wykonując pokornie zadania.  Maryja i Józef nie są pozbawieni ziemskich trosk i trudności, jednak cały czas są skierowani na Boga. Miejmy świadomość, że Pan nieustannie do nas przychodzi w naszym zapracowanym, codziennym życiu. W naszych troskach, trudnościach i bólu. W naszych domach i rodzinach. Wykonujmy codzienne czynności z Maryją, z miłością i w wyciszeniu, aby one nie pochłonęły nas i nie oderwały od tego, co jest istotą Adwentu – oczekiwanie na przyjście Pana.